شناخت منابع كسب معرفت ؛ در توليد دانش اسلامي

همچنان كه بشر از حسّ و تجربه شخصي تا حس و تجربه ديگر آدميان به عنوان منبع دانش و معرفت بهره ميگيرد و همچنان كه استدلال ها و داده هاي عقلاني تمامي نوع بشر، منبعي براي دانش و معرفت تلقي ميشود، به همين شكل دانشي را كه رسولان آسماني به بشر مي آموزند. منبعي ديگر براي اندوخته هاي معرفتي و دانشي تلقي ميشود و از جهت دستگاه عقلانيت و خردوري آدمي اين منبع اگر بالاتر از ساير منابع نباشد حداقل در سطح سايرمنابع دانش قابل استناد و اعتماد است. در اين مقاله با نگاهي نو به منابع كسب معرفت، فرآيند كسب، استخراج و استنباط دانش اسلامي از دو منبع كتاب و سنت، و بر اساس گزارههاي معرفتي كه در باره هستي و پديده هاي خلقت، در اين دو منبع منعكس است، بيان مي شود. منظور از كتاب قرآن كريم و منظوراز سنت، سخن و رفتار و تأييد پيامبر اعظم و اهل بيت طاهرين ميباشد. معرفت و علمي است كه اوّلاً از دين اسلام، «دانش اسلامي » در اين مقاله منظور از قرآن و سنت منشأ ميگيرد و قابل إسناد و استناد به اين دين است و ثانياً مرتبط با گزارههاي هستي شناسانه و واقعيتهاي عالم هستي به طور عام و گسترده، اعم از عالم مادّي و غير مادّي و اعم از علوم عقلي، تجربي، انساني و غيرانساني باشد، و اما گزاره هاي دستوري و توصيه اي قرآن و سنت به طور مستقيم از اين دايره بيرون خواهند بود.