تبيين نقش خدامحوري در كاهش سكوت سازماني ناشي از سقف شيشه اي

مقاله حاضر با مروري گذرا بر مبناي تفكري خدا‌ محوري به‌ عنوان سنجه‌اي در نظام اداري كه مي‌تواند از ديدگاه ديني وضع موجود را با وضع مطلوب محك زند به بحث تفكر شيشه اي و سكوت سازماني مي پردازد. خلق و ادارۀ بحث، شنيدن صدا هاي ديگران و داشتنِ نگرشِ پرورشي و آينده نگر، از جمله چالش هاي مديران در محيط كاري است. مديريت سرمايه هاي انساني از جمله مفاهيمي است كه بيشترين سهم را به خود اختصاص داده است، شايد دليل اهميتش نيز به مهم بودن سرمايه انساني باشد. افكار اداري برخي مديران، عامل فشار بر افراد براي همرنگ شدن با آنان بوده و دگر انديشي را برنمي تابد و به همين خاطر است كه نخبگان اداري به شدت از ترسِ انزوا، بر ضد قضاوت ها و ارزيابي هاي خود عمل نموده و يا به دليل ايجاد تفكر شيشه اي توسط برخي مديران، بعضا" دست به سكوت سازماني مي زنند كه راه برون رفت، داشتن تفكر خدامحوري و دوري از دگم انديشي بوده و بايد تفكرگاه را به اين سمت هدايت نمود كه در هر سازمان، پرسنل بي تفاوت، خطرناكتر از پرسنلِ انتقادگر و حتي مخالفِ ديدگاه حاكم هستند.

this article has no abstract