نقش ميانجي راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي در رابطه بين اهمال‌كاري تحصيلي و عواطف مثبت و منفي در دانش‌آموزان دبيرستاني

بدون عنوان

پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش ميانجي راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي در رابطه اهمال‌كاري تحصيلي و عواطف مثبت و منفي در دانش‌آموزان دبيرستاني انجام شد. پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه دانش‌آموزان دختر دوره متوسطه مناطق 2، 4 و 8 شهر تهران در سال تحصيلي 96-1395 بودند. نمونه پژوهش 400 دانش‌آموز بودند كه با روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي انتخاب شدند. ابزارهاي پژوهش پرسشنامه‌هاي اهمال‌كاري تحصيلي (سولومون و راثبلوم، 1984)، راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي (پينتريچ و دي‌گروت، 1990) و عواطف مثبت و منفي (واتسون و همكاران، 1988) به‌ترتيب با پايايي 802/0، 821/0، 742/0 و 709/0 بودند. داده‌ها با روش معادلات ساختاري از نوع تحليل مسير تحليل شدند. يافته‌ها نشان داد كه عواطف مثبت بر راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي تاثير مستقيم مثبت و بر اهمال‌كاري تحصيلي تاثير مستقيم منفي، عواطف منفي بر راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي تاثير مستقيم منفي و بر اهمال‌كاري تحصيلي تاثير مستقيم مثبت و راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي بر اهمال‌كاري تحصيلي تاثير مستقيم منفي داشت. عواطف مثبت با ميانجيگري راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي بر اهمال‌كاري تحصيلي تاثير غيرمستقيم منفي و عواطف منفي با ميانجيگري راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي بر اهمال‌كاري تحصيلي تاثير غيرمستقيم مثبت داشت (01/0>P). براي كاهش اهمال‌كاري تحصيلي مي‌توان عواطف منفي را كاهش و عواطف مثبت و راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي را بهبود بخشيد.

فاقدچكيده