بررسي تأثير تجويز وريدي پاراستامول- آمينوفيلين يا تركيب پاراستامول آمينوفيلين بر پيش‌گيري از سردرد پس ‌از بي‌حسي نخاعي در جراحي سزارين در مقايسه با گروه شاهد

مقدمه: سردرد، يكي از مشكلات شايع پس‌ از بي‌حسي نخاعي در بلوك‌هاي نوروآگزيال است. رژيم‌هاي دارويي مختلفي براي درمان پيشنهاد شده‌ است. اين مطالعه، با هدف بررسي تأثير آمينوفيلين، پاراستامول و تجويز هم‌زمان اين دو دارو بر پيش‌گيري از سردرد پس‌ از بي‌حسي نخاعي انجام شد.روش‌ها:در يك مطالعه‌ي كارآزمايي باليني دو سو كور، به ارزيابي 136 بيمار در چهار گروه 34 نفره كه طي سال 1394 براي عمل سزارين انتخابي به بيمارستان‌هاي شهيد بهشتي و الزهراي (س) اصفهان مراجعه كرده و تحت بي‌حسي نخاعي قرار گرفته بودند، پرداخته شد. بعد از كلامپ بند ناف، در گروه‌هاي آمينوفيلين، پاراستامول، آمينوفيلين پاراستامول و شاهد به ترتيب، آمينوفيلين (1/5 ميلي‌گرم بر كيلوگرم) به صورت آهسته، پاراستامول (12/5 ميلي‌گرم بر كيلوگرم)، آمينوفيلين و پاراستامول با دز مشابه و نرمال سالين، همگي به صورت داخل‌وريدي تزريق گرديد. بروز سردرد قبل از بي‌حسي نخاعي، هر 15 دقيقه حين عمل و در ريكاوري، روز اول هر 6 ساعت و هفته‌ي اول به صورت روزانه در چهار گروه مورد ارزيابي قرارگرفت.42 بيمار (33/88 درصد) از بيماران مورد مطالعه، 26/5 درصد از گروه آمينوفيلين، 32/4 درصد از بيماران گروه پاراستامول، 14/74 درصد از گروه پاراستامول آمينوفيلين و 50/0 درصد از گروه شاهد (نرمال سالين) دچار سردرد شدند (0/007 = P). نتيجه‌گيري:اين مطالعه نشان مي‌هد كه تجويز هم‌زمان آمينوفيلين و پاراستامول به صورت داخل‌ وريدي، موجب كاهش معني‌داري در سردرد پس‌از بي‌حسي نخاعي در سزارين انتخابي مي‌شود و مي‌توان از اين رژيم دارويي استفاده كرد.