بررسي اثربخشي روش‌هاي بازآموزي اسنادي و تاب‌آوري شناختي بر رويكردهاي يادگيري و هيجانات تحصيلي در دانشجويان داروسازي و پرستاري دانشگاه علوم پزشكي زنجان

هدف پژوهش حاضر مقايسه اثربخشي روش‌هاي  بازآموزي اسنادي و تاب‌آوري شناختي بر رويكردهاي يادگيري و هيجانات تحصيلي در دانشجويان داروسازي و پرستاري دانشگاه علوم پزشكي زنجان بود. روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري تحقيق شامل كليه دانشجويان داروسازي و پرستاري در نيمسال اول سال تحصيل98-1397 بودند كه با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي در دو گروه 36 نفري آزمايش و يك گروه 36 نفري كنترل جايگزين شدند و برنامه آموزشي بازآموزي اسناد  و تاب‌آوري شناختي در 7 جلسه روي گروه‌هاي آزمايش اجرا شد. داده‌هاي پژوهش با استفاده از پرسشنامه هيجان‌هاي دانشگاهي عبدالله پور (1394) و پرسشنامه رويكردهاي يادگيري ميلر و همكاران (1999) پيش از شروع مداخله آموزشي و پس از آن از افراد هر دو گروه جمع‌آوري شد. تجزيه و تحليل داده‌ها با استفاده از روش‌هاي توصيفي و تحليل كوواريانس در نرم‌افزار spss نسخه 23 انجام گرفت. يافته‌هاي تحليل كوواريانس نشان داد كه برنامه‌ي آموزشي تاب‌آوري شناختي بر رويكردهاي يادگيري و هيجانات تحصيلي اثربخشي بيشتري نسبت به برنامه بازآموزي اسنادي داشت (P 0/05). در نتيجه آموزش تاب‌آوري شناختي مي‌تواند به‌عنوان يك روش مداخله‌اي مناسب براي كمك به رويكردهاي يادگيري و هيجانات تحصيلي در دانشجويان به كار رود.