بررسي سرمايه اجتماعي شبكه ذينفعان در راستاي تحقق توسعه پايدار روستايي (منطقه مورد مطالعه: روستاي تلوبين، شهرستان ميامي، استان سمنان)

امروزه سرمايه اجتماعي يكي از عوامل اصلي در توسعه پايدار كشورها مي‌باشد و بعد اجتماعي توسعه پايدار بدون توجه به مشاركت و بعد اجتماعي آن محدوده امكان پذير نمي‌باشد. در اين تحقيق سعي شده است از طريق روش تحليل شبكه و شاخصهاي سطح كلان و خرد شبكه ذينفعان محلي (بهره‌برداران منابع آب) سامان عرفي تلوبين در شهرستان ميامي استان سمنان، ميزان سرمايه اجتماعي شبكه سنجش و همچنين قدرت‌هاي اجتماعي و رهبران محلي موثر در تحقق توسعه پايدار محلي مشخص شوند. نتايج نشان مي‌دهد كه ميزان سرمايه اجتماعي بر اساس پيوندهاي اعتماد و مشاركت به ترتيب در حد متوسط و ضعيف بوده و سرمايه اجتماعي در اين روستا متوسط رو به ضعيف سنجش شده است. بر اساس نتايج بدست آمده مي‌توان استدلال نمود تقويت اعتماد و مشاركت اجتماعي دراين روستا جهت افزايش سرعت گردش اطلاعات و منابع و همچنين افزايش يگانگي و اتحاد در بين ذينفعان الزامي است تا از اين طريق بتوان توسعه پايدار محلي را به شكلي مطلوب در منطقه مستقر ساخته و به موفقيت در اين زمينه دست يافت. همچنين بر اساس نتايج بدست آمده، كنشگران Gh-Ar و Mo-Ar قدرت كليدي در بين بهره‌برداران سامان عرفي تلوبين شناخته شدند. اين افراد به دليل اقتدار و نفوذ اجتماعي بالا مي‌توانند نقش مهمي در جهت ايجاد ارتباط بين نهادهاي دولتي و ساير بهره‌برداران در جهت تحقق توسعه پايدار روستايي ايفا كنند.