نقش عوامل ساختاري در هدايت گازهاي متان و دي‌اكسيدكربن به تونل انتقال آب نوسود (ازگله – شمال باختر كرمانشاه)

تونل انتقال آب نوسود با طولي بالغ بر 45 كيلومتر به منظور هدايت و انتقال آب در شمال باختر كرمانشاه احداث شده است. اين تونل از ميان تاقديس ها و ناوديس هاي متعددي عبور كرده و به محض وارد شدن محور آن به سازندهاي گرو و گورپي گازهايي با حجم بيش از 400 پي پي ام به داخل تونل زهكشي مي شوند كه عمدتا مربوط به تاقديس هاي ازگله و كردي قاسمان مي باشند. در حوضه ي زاگرس سازندهاي گرو و گورپي به عنوان سنگ منشأ نفت با پتانسيل بالا شناخته مي شوند و در منطقه مورد مطالعه با وجود كروژن غالب تيپ III كه عمدتا داراي منشأ خشكي مي باشد حجم زيادي از گازها كه عمدتا گازهاي متان و دي اكسيدكربن مـي باشند، توليد مي كنند. با توجه به گسترش سازندهاي گرو و گورپي در منطقه، زون هاي مستعد گازخيزي در محور تونل به چهار بخش A,B,C,D تقسيم مي شوند كه بيش ترين حجم گاز توليد شده در تاقديس كردي قاسمان و مربوط به زون D مي باشد. گازهاي توليد شده از اين مناطق همراه حجم زيادي از آب از طريق شكستگي هاي تكتونيكي كه عمدتا درزه ها و گسل ها مي باشند به داخل تونل هدايت مي شوند كه از بين آن ها گسل ها در تاقديس كردي قاسمان و تاقديس ازگله نقش بسيار مهمي دارند.