مدل‌سازي سن تقويمي به روش رگرسيون ستيغي كمترين توان‌هاي دوم پيراسته

تداول‌ترين روش براي برآورد پارامترهاي مدل رگرسيون خطي، روش كمترين توان‌هاي دوم معمولي است كه علي‌رغم سادگي محاسبه و دستيابي به بهترين برآورد خطي نااريب از پارامترها، گاهي منجر به جواب‌هاي گمراه‌كننده مي‌شود. به عنوان مثال مي‌توان به مشكلات ناشي از وجود همخطي و داده‌هاي دورافتاده در مجموعه داده‌ها اشاره كرد. روش كمترين توان‌هاي دوم پيراسته كه يكي از معروف‌ترين روش‌هاي رگرسيون استوار است، تاثير داده‌هاي دورافتاده را تا حد امكان كم مي‌كند. هدف اصلي اين مقاله ارائه‌ يك برآورد ستيغي استوار در مدل‌سازي مربوط به داده‌هاي سن دنداني است. در بين روش‌هايي كه براي تعيين سن استفاده مي‌شود، رايج‌ترين روش در سراسر دنيا، روش نوين تعميم‌يافته دميرجيان است كه بر اساس سخت‌شدگي دندان دائمي در راديوگرافي پانوراميك بنا شده است. نشان داده شده است كه استفاده از برآوردگر ستيغي استوار منجر به كاهش ميانگين توان دوم خطاي برآورد در مقايسه با برآوردگر كمترين توان‌هاي دوم معمولي مي‌شود. البته برآوردگرهاي پيشنهادي در داده‌هاي شبيه‌سازي‌شده نيز مورد ارزيابي قرار گرفتند.