كاركردهاي دستوري آيات قرآن در تاريخ وصّاف

تاريخ وصّاف يكي از آثار برجستۀ نثر مصنوع و متكلّف است كه اقتباس از آيات و احاديث، يكي از ويژگي‌هاي بارز آن محسوب مي‌شود. مقالۀ حاضر در پي آن است كه جنبه‌هاي مختلف كاربرد آيات را در اين اثر در سطوح واژه، جمله و جمله متن مورد تحليل قرار دهد. اين پژوهش در پي پاسخ دادن به پرسش‌هايي نظيرِ چگونگي كاربرد آيات و تبيين جنبه‌هاي لفظي و معنوي و ارتباط آن‌ها با متن فارسي كتاب است. نتايج پژوهش نشان داد كه آيات از نظر لفظي در سطح واژگان داراي نقش‌هاي دستوري نهاد، مفعول، متمم و... هستند. همچنين بيشتر آيات به صورت تركيب اضافي به‌كار رفته و در سطح جمله نيز آيات در قالب جمله‌هاي همپايه، معترضه، موصوله، پايه و پيرو به‌كار رفته‌اند. در سطح جمله متن نيز آيات با اغراض معنوي از قبيل تأييد معناي قبل، تكميل معناي جمله و توصيف و تشريح معني قبل به‌كار رفته‌اند.