حوزه‌هاي گفتماني در حكايت «عاشق منافق» در حديقۀالحقيقه سنايي با تكيه بر نظريۀ تحليل گفتمان لاكلا و موف

با بسط و گسترش زبان‌شناسي در حوزۀ ادبيات در جهان، مبحث گفتمان نيز به همان اندازه رشد كرد. تا آنجا كه در اين عرصه، نظريه‌پردازاني نظير فركلاف، پني كوك، فاولر، وندايك و لاكلا و موف رويكردهاي خود را در اين حوزه مطرح  كردند. از ميان اينان ارنستو لاكلا و شانتال موف كساني بودند كه نظريۀ گفتماني خود را با رويكردي پساساختارگرايانه و در حوزۀ سياست در كتاب هژموني و استراتژي سوسياليستي با بسط معنايي متشكل از مجموعه از مفاهيم و ايجاد ساختاري نظام‌مند مطرح كردند. اين مقاله باهدف بررسي ميدان‌هاي گفتماني و تحليل گفتمان انتقادي با رويكرد لاكلا و موف، حكايت عاشق منافق از باب پنجم كتاب حديقۀالحقيقه سنايي، قصد دارد تا با شناسايي دال‌هاي مركزي و مفصل‌بندي عناصر در متن به عملكرد گفتماني سنايي  در چگونگي كاربرد كنش‌هاي كلامي وي در حكايت دست يابد. روش تحليل در اين مقاله به‌صورت تحليلي و توصيفي است و در پايان به اين نتيجه رسيده است كه سنايي با برجسته‌سازي وقته‌ها و معنا بخشيدن تازه به آن‌ها، دال مركزي عاشق منافق را به دليل رابطۀ نزديك با جريان حاكم زمان خود به حاشيه رانده است تا استيلا و هژموني قدرت مقابل تضعيف شود.