ارتباط سطح سرمي منيزيوم با وضعيت كنترل گلوكز خون، ليپيدهاي سرم و عملكرد كليه در بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 و پيش ديابت

زمينه و هدف: ديابت از شايع‌ترين بيماري‌هاي غيرواگير در جهان با عوارض ناتوان كنننده و ميزان مرگ و ميربالاست كه به دنبال كمبود انسولين، مقاومت به آن يا هر دو به وجود مي‌آيد. نقش تغذيه و برخي ريزمغذي‌ها در ايجاد و پيشرفت بيماري بررسي شده و مطالعات نشان داده كمبود منيزيم مي‌تواند باعث كاهش ترشح انسولين و مقاومت سلول به آن ‌گردد. اين مطالعه به منظور تعيين ارتباط سطح سرمي منيزيوم با وضعيت كنترل گلوكز خون، ليپيدهاي سرم و عملكرد كليه در بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 و پيش ديابت انجام شد. روش بررسي: اين مطالعه مورد - شاهدي روي 70 بيمار مبتلا به ديابت تيپ 2 و پره ديابت و 35 فرد سالم انجام شد. ميزان گلوكز خون ناشتا، HbA1c، پروفايل چربي، كراتيينن و منيزيوم اندازه‌گيري شد. يافته‌ها: سطح سرمي منيزيوم در بيماران ديابتي و پره ديابتي به طور معني‌داري كمتر از گروه شاهد بود (P 0.05). سطح سرمي منيزيوم رابطه معكوس و معني‌داري با ميزان HbA1c در گروه بيماران ديابتي داشت (P 0.05). در گروه شاهد سطح سرمي منيزيوم رابطه معكوس و معني‌داري با شاخص‌هاي گليسميك (FBS, 2hpp) و كراتينين داشت (P 0.05). بين شاخص‌هاي عملكرد كليه ((Cr, eGFR و شاخص‌هاي كنترل گلوكز خون (FBS, HbA1c, 2hpp)، همبستگي معني‌داري وجود نداشت. نتيجه‌گيري: سطح سرمي منيزيوم در بيماران ديابتي ارتباط معكوسي با ميزان HbA1c دارد.