ارتباط خواب آلودگي با شاخص توانايي انجام كار در پرسنل بهداشتي درماني

مقدمه: پرسنل بهداشتي به علت ماهيت شغلي، مستعد اختلال خواب هستند كه بر روي عملكرد رفتاري و شناختي افراد تأثير منفي زيادي مي‌گذارد كه مي‌تواند توانايي كار در پرسنل بهداشتي را كاهش دهد. هدف از اين مطالعه بررسي ارتباط خواب‌آلودگي روزانه و عوامل مؤثر بر آن با شاخص توانايي كار مي‌باشد.روش‌ها: اين مطالعه به‌صورت مقطعي بر روي 384 پرسنل بخش‌هاي مختلف بيمارستان الزهرا اصفهان مي‌باشد كه به‌صورت نمونه‌گيري سهميه اي و بر اساس نسبت تعداد هر رده شغلي به‌كل پرسنل بيمارستان انتخاب شدند. براي شركت‌كنندگان چك ليست متغيرهاي دموگرافيك و شغلي و دو پرسشنامهESS (EPWORTH SLEEPINESS SCALE) و WAI (WORK ABILTY INDEX) تكميل شد. كسب نمره ۱۳ و بيشتر براي پرسشنامه ESS به‌عنوان معيار خواب‌آلودگي مفرط روزانه و كسب نمره ۲۸ و كمتر براي پرسشنامه WAI به‌عنوان توانايي انجام كار ضعيف در نظر گرفته شد.يافته‌ها: 48% شركت‌كنندگان مرد و ۵۲% زن بودند. ميانگين سني شركت‌كنندگان 7.65 ±35.79 و ميانگين سابقه كار آن‌ها 7.24 ±10.48 سال بود. نتايج بررسي‌ها نشان داد كه بين خواب‌آلودگي روزانه با متغيرهاي دموگرافيك و شغلي به‌جز جنس، ارتباط معناداري وجود دارد. در رابطه با توانايي انجام كار نيز ارتباط معناداري با متغيرهاي فوق به‌جز جنس، تحصيلات و رده شغلي ديده شد. بين خواب‌آلودگي روزانه و توانايي انجام كار ارتباط قوي معكوس و معنادار مشاهده شد. r=.0.62, p 0.001))بحث: ارتباط شاخصWAI وESS در پرسنل، حاكي از آن است كه با اصلاح وضعيت خواب و كنترل عوامل مؤثر بر آن‌كه منجر به خواب‌آلودگي روزانه مي‌شوند، مي‌توان وضعيت توانايي انجام كار در پرسنل را بهبود بخشيد.