تحليلي بر زندگي قبايل كوچ نشين در اواخر دوره قاجاريه و رضا شاه

مقدمه: زندگي كوچ­نشيني يكي از شيوه هاي معيشت انساني كه درمناطق خشك و نيمه خشك گسترش دارد. زندگي ايلات به عوامل جغرافيايي همانند اقليم، شرايط توپوگرافي دارد. كوچ كوچ­نشينان بنا به شرايط محيطي به منظور تعليف دام­ها كوچ مي كنند. بنابراين نوع كوچ اجباري است. هدف پژوهش: بررسي زندگي قبايل كوچ­نشين ايران در اواخر دوره قاجار و رضا شاه است. روش شناسي پژوهش: اين پژوهش با روش توصيفي-تحليلي و از نوع پس رويدادي به تحليل زندگي عشاير ايران در اواخره دوره قاجار مي­پردازد. قلمرو پژوهش: محدوده جغرافيايي ايران و در دوره زماني 1920 ميلادي به بعد است. يافته ­ها و بحث: در سال 1920كشور ايران كاملاً هرج و مرجي را داشت و حكومت مركزي تنها تهران و حومه را تحت كنترل داشت. جمعيت عشاير درآن زمان 3/1 تا4/1كل جمعيت بود. درسال 1921 رضا شاه از طريق كودتا بسر كار مي­آيد و در ابتداء وزارت جنگ را بعهده مي گيرد وارتش را سازماندهي و تجهيز مي­كند، سپس درسال 1925 رسماٌ به قدرت مي­نشيند. برنامه­هاي رضا شاه در قبال عشاير عبارت بود از خلع سلاح عشاير، اسكان اجباري و تغيير ساختار فرهنگي و اجتماعي آنها بود.ت اكتيك رضا شاه براي سركوب عشاير اين بود كه با عشاير بزرگ پيمان­هاي صلح مي­بست و سپس بعداز سركوب عشاير ضعيف، رضاخان ميان طوايف عشايري اختلاف ايجاد كرده و در نهايت خودش با سران عشاير بزرگ جنگيد و آنها را سركوب كرد. نتايج: نتايج نشان داد هدف رضا شاه براي ايران آنزمان، ايران متحد، مستقل، يك زبان و لائيك بود.