ظرفيت سياست، درك فضاي گفتماني و مسأله مشاركت سياسي زنان در ايران

زمينه: ظرفيت سياست يكي از اساسي ترين مفاهيم در مطالعه سياست عمومي است كه به خلأ‌ها و عوامل مرتبط با چرايي انجام نشدن سياست‌ها مي‌پردازد. در اين مقاله، معضلات و كاستي‌ها براي اجرايي نشدن اين خط‌مشي‌ها در حوزه مشاركت سياسي زنان در سطح نخبگان (1399- 1376)، تبيين شد. سپس بر اساس الگوي مورد نظر، در سه سطح مفهومي- تحليلي، عملياتي و سياسي(ابعاد ظرفيت سياست) كه هر يك از اين سه صلاحيت شامل منابع يا توانايي‌هايي در سه سطح مختلف فردي، سازماني و سيستمي هستند، بررسي گرديد. هدف: معرفي ظرفيت سياست به عنوان مفهومي جديد در ادبيات مشاركت سياسي در ايران كه بر اساس اين مفهوم مي‌توان مرز و شكاف ميان قوانين و عملكرد را بررسي نمود.روش: اين تحقيق با استفاده از روش «كيو» براي طبقه‌بندي و امتيازدهي به گزاره‌ها و «تحليل گفتمان انتقادي» صورت گرفته است.يافته‌ها: نتايج پژوهش حاضر نشان مي‌دهد، نگرش «فردي» و «سازماني» در بُعد «تحليلي» مهمترين عوامل تاثيرگذار در مشاركت سياسي زنان هستند. نتيجه‌گيري: بحث از ظرفيت سياست بر اساس فضاي گفتمانيِ خاص آن كه در پژوهش حاضر مشاركت سياسي زنان است، بايد تعاريف و عوامل ديگري را مانند شرايط فرهنگي و ايدئولوژيكي كه تأثير مستقيم بر اجراي سياست‌ها دارد، برجسته كند.