بازگشت بدن : رد آپاراتوس ها بر وضعيت

پرابلماتيك نوشتار حاضر چرخش ماترياليستي وضعيت در فرايندهاي پساجنگ و برآمدن رژيمي سراسر جديد از حقيقت است كه منطق معنايي آن برتمام وضعيت حاكم است. دراين ميان هرآن چه هستي متعيني يافته است درحكم داده اي ثانوي و همچون متافوري است كه در پس آن و به گونه اي بس گانه مي توان رد و اثرهاي صامت و خاكستري اين چرخش معنايي– فضايي را رويت پذير ساخت. اين نوشتار مي كوشد به طرزي تبارشناسانه و با اتكا به تحليل رو به پس، ضمن ترسيم مسير هاي روبه زوال سامانه هاي معناساز پيشين از خلال استلزامات همنشيني زنجيره اي از عناصر ناهمگون نظير جنگ، تحريم، كردارهاي سياسي و اجتماعي، مطالبات زنان و منازعات معرفت شناسانه، شرايط امكان اين رژيم جديد حقيقت را در ابژه ي بدن و ايجابيت آن بازسازي كند. اين بازسازي به برهم كنش انبوه ه اي از رويدادهاي تاريخي حاضر در فضا و بالاخص فاكتورهاي تغييردهنده ي الگوي بار بيماري ها درفضاي پساجنگ مركزيت مي بخشد كه با فراهم سازي شرايط اتصال كردارهاي سياسي و گفتارهاي پزشكي درگرهگاه ايجاد شهر سالم و مديريت بر آن و به ميانجي ابداع قسمي جديد از سوژه مندي و حقيقت، سوژه هاي پساانقلابي را با راندن به هزارتوي آپاراتوس هاي دولتي، منقاد و مطيع مي سازند