بررسي صلح جهاني در انديشه سعدي و خواجه نصيرالدين طوسي

«پديدار شدن صلح حقيقي براي بشر»گزاره اي است مهم كه از ديرباز دغدغه محققين بوده و اكنون بر بستر جهاني شدن، ناامني وآشوب گوي سبقت از فرهنگ مدارا و تسامح ربوده است و برخلاف مطلوب انسان هزاره جديد كه در سايه سار فرهنگ جهاني، صلح و آسايش را مي‌جست اكنون سيطره جنگ را شاهد است. درفتنه جنگ و آشوب هاي «كم شدتي » كه با چاشني ايدئولوژي همراه است و سمت و سوي تحول جهان نيز يكپارچگي است آيا امنيت موسّع مي‌تواند درجهان عالم گير شود وصلح پايدار بر همه شئون جهان مستولي گردد؟ و زيرساخت هاو ملزومات آن در كدام انديشه و باورنهفته اند؟ سعدي و خواجه نصيرالدين طوسي كه در عصر سيطره مغول، صلح ، مدارا، تسامح و عدالت را ترويج كردند و براين منوال سعدي صلح را مبتني برامنيت وحاكم عادل مشروط مي‌كند و رابطه صلح با عدالت را مستقيم و حتي شرط ضروري مي‌داند. محقق طوسي نيز صلح و جهاني سازي آن را مبتني بر عدالت و حاكمان حكيم مي‌داندو معتقد است كه «قوت فكر مَلِك در حراست مُلك بليغ ترازقوت لشكر هاي عظيم باشد».اين پژوهش با روش تحليل محتواي كيفي و با تكنيك كدگذاري باز به سامان آمده است و براساس باورهاي دو انديشمند ايراني، ايجاد صلح در اجتماع و جهان بر بستر فرهنگ تسامح و مدارا ممكن و الزام دولت ها به مشي تساهل و دوري از نقض عهد دراين مسيربراي غلبه بر فرهنگ خشونت سازمان يافته كه بر سازه ايديولوژي كه برساخته دولت هااست ضروري مي‌نمايد.