نسبت مفهومي فرهنگ و امنيت: جستاري در چيستي «امنيت فرهنگي»

در مقاله حاضر، با جستاري در چيستي «امنيت فرهنگي»، به تبيين نظري اين مفهوم از منظر نسبت مفهومي فرهنگ و امنيت مي‏پردازيم. مفروض مقاله اين است كه امنيت فرهنگي را به مثابه مفهوم يا حتي پديدار نمي‏توان درك كرد مگر آنكه به بازشناسي و بازنمايي شقوق مختلف نسبت مفهومي «فرهنگ» و «امنيت» دست يازيد. در پاسخ به اين مسئله يا پرسش محوري، پردازش مفهومي مقاله حاضر نشان مي‌دهد كه عناصر و مؤلفه‌هاي تشكيل‌دهنده و مقوم امنيت، عمدتاً فرهنگي هستند؛ عناصر و مؤلفه‌هايي همچون وجوه ذهني، زباني، معنايي، گفتماني، تصوري، ادراكي، احساسي، رواني و اخلاقي امنيت، از اين جمله‌اند و بدون آن‌ها، تكوين، تقويم و تداوم امنيت ناممكن است. در مقاله حاضر، پس از تعريف مفاهيم فرهنگ و امنيت در مقدمه، به شقوق مختلف نسبت مفهومي فرهنگ و امنيت با تأكيد بر فرهنگ به مثابه متغير مستقل مي‏پردازيم. در نتيجه اين پردازش، نويسنده در مقام فرضيه مقاله، به چهار نسبت مشخص؛ يعني «فرهنگ به مثابه يكي از ابعاد و بخش‏هاي امنيت»؛ «فرهنگ به مثابه موضوع ارجاعي امنيت»؛ «فرهنگ به مثابه شاكله محيط امنيتي» و «فرهنگ به مثابه منبع تهديد امنيت» اشاره كرده است.