خاستگاه اجتماع انساني از منظر علامه طباطبايي

مباحث اجتماعي و ناظر به جنبه هاي مختلف انسان با هويت جمعي در انديشه و تتبعات و نوشته‌هاي علامه طباطبايي جايگاه ويژه‌اي دارد. ذهن ساختارمند اين انديشمند ممتاز اسلامي، موجب طرح و بحث از مباني و ساختارهاي ايجاد و حركت اجتماع انساني شده است؛ به گونه‌اي كه مي‌توان تفكر اجتماعي را يكي از نقاط ثقل انديشه ديني ايشان به حساب ‌آورد. پژوهش حاضر به روش توصيفي – تحليلي، مباني انديشه‌اي علامه طباطبايي در بحث از خاستگاه اجتماع انساني و نوع ارتباط ميان آنها را دنبال مي‌كند. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد، سازوكار تشكيل جامعه بشري، منشا اجتماعي بودن، ايجاد محدوديت در آزادي فردي، تعاون و همكاري جمعي، تشريع قانون و تشكيل و تاسيس حكومت و شيوه حكمراني، به عنوان مباني و پيش‌فرض‌هاي ساخت اجتماع انساني در انديشه‌ علامه، رابطه منظومه‌وار داشته و به مثابه دانه‌هاي زنجير به هم متصل، ريسمان محكمي در زمينه حدوث و بقاي جامعه انساني را شكل داده‌اند. اين نگاه ساختارمند به مباحث و مسائل اجتماعي، علامه را وارد انديشه ورزي‌ در حوزه زندگي اجتماعي نموده است. ايشان در انديشه‌هاي اجتماعي، به ساخت جامعه از متن و درون و از پايين به بالا نظر دارد و هرم قدرت با وجود اهميت، در اولويت دوم انديشه‌هاي ايشان در مسائل اجتماعي و حكمراني است.