كاربردهاي بديع و بيان در جذب مخاطبان مثنوي معنوي

زمينه و هدف: مثنوي مولانا از متون ارزشمند كلاسيك زبان فارسي است. مفاهيم اين اثرِ چندبعدي از زواياي مختلف قابل پژوهش است. مولانا با استفاده از صنايع ادبي به بهترين شكل با مخاطب خود ارتباط ميگيرد و راه را براي هدف خود يعني آموزش و تعليم هموار ميكند. روش مطالعه: پژوهش حاضر با روش توصيفي-تحليلي به بررسي كاربردهاي بديع و بيان در جذب مخاطبان مثنوي معنوي در شش دفتر اين منظومه، ميپردازد. يافته ها: آن دسته از صنايع بياني و بديعي كه به مخاطبان عام در فهم و درك موضوعات تعليمي مثنوي كمك ميكنند، چشمگيرتر و ملموسترند. نتيجه گيري: در علم بيان، تشبيه، بيشتر از استعاره و در استعاره، نوع استعارۀ مكنيه پركاربردتر است. همچنين در صنايع بديع لفظي انواع «تكرار» و اقتباس كاربرد بيشتري دارد. در صنايع بديع معنوي نيز شاعر بيشتر از انواع تناسب و ارسال‌المثل براي جذب و تعليم مخاطبان بهره برده است و اين صنايع در جلب نظر مخاطبان و آموزش آنان، شاعر را ياري ميكنند.