كاربست بازآفريني شهري در ارتقاي تاب آوري شهرهاي ساحلي غرب استان مازندران

رشد فزاينده‌ي جمعيت كشورمان ايران، در دهه‌هاي اخير و افزايش ميل به مهاجرت از روستا به شهر باعث رشد سريع و لجام گسيخته‌ي شهر‌ها گرديده است. لذا مناطق شهري به مكان اصلي بسياري از بلاياي احتمالي تبديل خواهد شد. در عين حال، يكي از موضوع‌هايي كه بيشتر شهر‌هاي جهان با آن دست به گريبانند، موضوع سوانع طبيعي است. حوادث طبيعي كه جزيي از فرآيند زندگي بشر به شمار مي‌رود، به عنوان چالشي اساسي درجهت نيل به توسعه پايدارجوامع انساني مطرح مي‌باشند. از طرفي اجراي ناموفق طرح‏هاي بازآفريني شهري باعث توجه به پديده جديدي به نام پايداري در پروژه‏هاي شهري شده است كه عمده‏ترين رويكردها در زمينه پايداري، احياي بافت‏هاي شهري و تأكيد بر بازآفريني است. در اين راستا شهرهاي ساحلي غرب استان مازندران به دليل موقعيت جغرافيايي و طبيعي خود كه سالانه پذيراي خيل عظيمي از گردشگران هستند، در مركز خود دچار فرسودگي و ناكارآمدي شده‌ و در معرض آسيب‌ها و بحران‏هاي متعددي هستند. لذا در اين پژوهش با به‏كارگيري رويكرد آينده‏پژوهي و استفاده از تحليل ساختاري در نرم افزار ميك مك پيشران‏هاي موثر بر تاب‏آوري با رويكرد بازآفريني مورد شناسايي و تحليل قرار گرفته است. براساس نتايج تحليلي ماتريس تحليل ساختاري در نرمافزار ميك مك، متغيرهاي بخش كالبدي بيشترين تأثير را بر بازآفريني با رويكرد تاب آوري در محدوده مورد مطالعه و عوامل نهادي كمترين درجه تأثيرگذاري را داشتتته اند. همچنين براساس نتايج تحليل ها و ناپايداري سيستم پنج نوع متغير در سيستم محدوده مورد مطالعه شناسايي و از مجموع آنها در نهايت تعداد چهارده متغير به عنوان پيشران هاي كليدي موثر بر تاب آوري با تاكيد بر رويكرد بازآفريني به دست آمده اند.