ارزيابي بلندمدت احياي پوشش گياهي مسيرهاي چوبكشي بعد از عمليات چوبكشي (مطالعه‌ موردي: جنگل خيرود)

مدت زمان احياي مسيرهاي چوبكشي بعد از عمليات بهره برداري به‌منظور بازيابي پوشش گياهي در راستاي حفظ جنگل ها اهميت ويژه اي دارد. هدف از اين پژوهش ارزيابي بلندمدت احياي پوشش گياهي مسيرهاي چوبكشي بعد از عمليات چوبكشي در جنگل خيرود بود. بدين‌منظور تعداد 54 قطعه نمونه (1×1 متري) به‌صورت تصادفي شامل 27 قطعه در مسيرهاي چوبكشي با سن بهره برداري 5، 10، 15 سال با سه شدت ترافيك كم، متوسط، زياد و 27 قطعه نمونه‌ شاهد با فاصله 10 متر از مسير چوبكشي موازي همان مسيرهاي برداشت شد و كليه‌ گياهان درون قطعات نمونه شناسايي و فراواني آن ها شمارش و گونه ها به تفكيك علفي و درختي و خانواده‌ آن‌ها شناسايي شدند. نتايج نشان داد از ميان سه تيمار بررسي شده (شدت ترافيك، سن بهره برداري و اثر متقابل ترافيك × سن بهره برداري)، عامل شدت ترافيك به‌تنهايي بر احياي پوشش گياهي در مسير چوبكشي تأثير معني داري دارد ولي عامل سن بهره برداري و برهمكنش شدت ترافيك و سن بهره برداري تأثير معني داري نداشتند.  نتايج مطالعه‌ حاضر نشان داد كه عامل ترافيك تأثير معني داري بر روي فراواني گونه ها دارد. همچنين در هر سه عامل شدت ترافيك، سن بهره برداري و اثر متقابل ترافيك × سن بهره برداري، گونه هاي درختي در مقايسه با گونه هاي علفي نسبت به تغييرات خاك تأثيرپذيرتر هستند. بنابراين شدت ترافيك مي تواند بر تنوع گونه ها و تعداد گياهان در مسيرهاي چوبكشي مؤثر باشد و اين تأثير در گونه هاي درختي بيشتر از گونه هاي علفي مي باشد.