نقش ميانجي توانمندي ايگو در تاثير سبك‌هاي دلبستگي بر كاركردهاي اجرايي در افراد داراي آسيب‌شناختي خفيف

مقدمه: افراد داراي آسيب شناختي خفيف در بهره‌ گيري از انواع حافظه كاري، كاركردهاي اجرايي و به تبع آن در ساير حيطه ‌هاي شناختي، هيجاني و ارتباطي دچار مشكل هستند. پژوهش حاضر با هدف بررسي تاثير سبك ‌هاي دلبستگي بر كاركردهاي اجرايي با نقش ميانجي توانمندي ايگو در افراد داراي آسيب شناختي خفيف انجام شد. روش كار: پژوهش حاضر مطالعه ‌اي مقطعي از نوع همبستگي است. جامعه آماري اين مطالعه شامل افراد 40 سال به بالاي داراي آسيب شناختي خفيف مراجعه‌كننده به انجمن آلزايمر ايران در شش ماهه دوم سال 1401 بودند كه با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس 364 نفر از آنها انتخاب شد. شركت‌كنندگان مقياس ارزيابي مختصر وضعيت رواني (MMSE)، پرسشنامه سبك هاي دلبستگي (RASS)، مقياس ‌كاركردهاي اجرايي بزرگسالان (ADEXI)، پرسشنامه سنجش نيرومندي من (PIES) و مقياس انعطاف‌پذيري شناختي (CFI) را تكميل كردند. يافته‌ها در چارچوب مدل‌سازي معادلات ساختاري در فضاي نرم‌افزارهاي SPSS-26 و AMOS-24 مورد تجزيه ‌و تحليل قرار گرفت. يافته‌ ها: يافته ‌ها حاكي از برازش مدل مورد نظر بود و متغير پيش بين در مجموع 70 درصد از واريانس متغير ملاك را تبيين كرد. نتايج به دست آمده حاكي از تاثير غيرمستقيم دلبستگي ايمن (0/002P= ،0/138β=)، اثر غيرمستقيم دلبستگي اجتنابي (0/002P= ،0/204β=) و اثر غيرمستقيم دلبستگي اضطرابي (0/001P= ،0/196β=) بر كاركردهاي اجرايي از طريق نيرومندي ايگو بود. نتيجه ‌گيري: نتايج بيانگر نقش ميانجي توانمندي ايگو در رابطه بين سبك ‌هاي دلبستگي با كاركردهاي اجرايي بود. يافته ‌هاي اين پژوهش حاكي از اهميت سازه ي توانمندي ايگو به عنوان يك مفهوم باليني ضروري در مداخله ‌هاي پيش گيرانه و درماني مرتبط با كاركردهاي اجرايي در افراد داراي آسيب شناختي خفيف است.