كاربردهاي باليني دهنده هاي اكسيد نيتريك در التيام زخم ديابتي

مقدمه: زخم ديابتي از عوارض دراز مدت ديابت است كه با افزايش خطر مرگ و مير و ناتواني ناشي از قطع عضو و كاهش كيفيت زندگي مبتلايان همراه است. به دليل عدم رعايت و به كارگيري درست درمان هاي استاندارد در ترميم زخم، روش هاي تكميلي از جمله درمان هاي مبتني بر افزايش فراهم زيستي اكسيد نيتريك در زخم (دهنده ها، پيش سازها و القاء كننده هاي اكسيد نيتريك) در محيط آزمايشگاهي و كشت سلول، مدل هاي حيواني و كارآزمايي باليني مورد توجه واقع شده است. هدف از مطالعه حاضر بررسي كاربردهاي باليني احتمالي اكسيد نيتريك در التيام زخم مبتلايان به ديابت؛ با بررسي شواهد باليني موجود است. اكسيد نيتريك اگزوژن اشكال متفاوت، از جمله جريان گاز، پماد حاوي نيتريت در محيط اسيدي، افشانه و هم‌چنين هيدروژل هاي حاوي دهنده هاي اكسيد نيتريك، در درمان زخم مورد بررسي قرار گرفته است. اگرچه مطالعات باليني محدودي در خصوص اثربخشي درمان با اكسيد نيتريك در زخم ديابتي انجام شده است، برتري اين درمان در مقايسه با درمان هاي استاندارد 56 تا 100 درصد گزارش شده است. عملكرد هاي شناخته شده اكسيد نيتريك در فرآيند ترميم زخم شامل افزايش جريان خون موضعي، تحريك رگ زايي، سنتز كلاژن، سنتز مجدد اپيتليوم، جمع شدن و بسته شدن دهانه زخم، اثرات ضد التهابي با تقويت پاسخ هاي ايمني و اثرات قوي و وسيع الطيف ضد باكتريايي مي باشد. با توجه به شواهد اندك موجود، تاييد برتري درمان با اكسيد نيتريك در مقايسه با درمان هاي استاندارد نياز به انجام مطالعات كارآزمايي باليني در مبتلايان به ديابت با تعريف دقيق اندازه اثر، از جمله كاهش مساحت زخم، سرعت التيام زخم، و كاهش تعداد روزهاي بستري دارد.