علل گسست فرهنگ شنيداري موسيقي از اصالت هاي فرهنگي و هنري در ايران از دوره ناصري تا پهلوي اول

گستره وسيع فرهنگ را مي توان به فرهنگ رفتاري، ديداري، گفتاري و همچنين شنيداري تقسيم كرد. فرهنگ شنيداري كليه اصواتي است كه افراد جامعه به شكل انتخابي يا غيرعامدانه، در اثر عوامل انساني يا طبيعي مي شنوند. موسيقي بخشي از فرهنگ شنيداري بوده كه فرهنگ شنيداري موسيقي ناميده مي شود. تا دوره قاجار، فرهنگ شنيداري موسيقي ايراني ريشه در اصالت هاي فرهنگي- هنري خود داشته كه با ورود مدرنيته به ايران دچار گسست از معيارهاي اصيل خود مي شود. اطلاق معيار اصيل در حوزه موسيقي ايران شامل اركان شعر، سازبندي، ساختار موسيقي و چيدمان نغمات مي شود كه ريشه در فرهنگ و هنر ايراني داشته باشد. منظور از موسيقي ايراني (كلاسيك، سنتي يا اصيل) موسيقي است كه نمايانگر يك هويت موسيقي واحد و معياري براي شناسايي موسيقي كشور باشد. پرسش اصلي اين مقاله اين است كه چه عواملي باعث گسست فرهنگ شنيداري موسيقي ايران از معيارهاي اصيل خود از دوره ناصري تا پهلوي اول شده است. روش تحقيق از نظر شيوه تحليل به صورت كيفي و از لحاظ ماهيت از نوع تاريخي و توصيفي- تحليلي بوده و اطلاعات لازم به روش كتابخانه اي جمع آوري شده است. نتايج نشان مي دهد عواملي چون تحولات اجتماعي، سياست ها و قوانين فرهنگي- هنري و نظام آموزشي در گسست فرهنگ شنيداري موسيقي ايراني از اصالت هاي آن دخيل بوده اند كه به دليل تاثير و تاثر عوامل مذكور و همپوشاني برخي از آنها با يكديگر، اين عوامل در ذيل چهار عامل كلي تجددگرايي، مراسم هاي مذهبي، حذف آموزش سازهاي ايراني در دوره پهلوي اول و رواج آموزش نت محور طبقه بندي و تحليل شد.