تأملي بر غايت تربيت اسلامي در هم‌افزايي دين و تكنولوژي

دين و تكنولوژي از پديده هاي فراگير در حيات انساني بوده و تعامل آن‏ها صورت‏‌هاي مختلفي دارد. هدف از انجام اين پژوهش، صورت بندي انواع هم افزايي‏‌هاي دين و تكنولوژي (سطحي، نادرست و ناقص) و به‌‏دست‏‌دادن رويكرد مطلوب و مسئولانه به اين رابطه ازمنظر انسان تكنولوژيك و انسان دين‏دار بود. با توجه به اينكه هدف دين، تربيت آدمي و عالي‌ ترين هدف تربيت ديني، وصول به قرب به مثابۀ واقعيتي تكويني است، در اين پژوهش، تأثير انواع هم افزايي دين و تكنولوژي بر ميزان وصول به اين هدف تبيين و تحليل شد. به منظور انجام‏ تحقيق حاضر از روش توصيفي- تحليلي استفاده شد. يافته‌ هاي پژوهش حاضر نشان داد اگرچه انتفاع دين و تكنولوژي از يكديگر، از جهات متكثري ممكن است، اشتراك در تعالي طلبي منجر به شكل‏‌گيري وجوهي تازه از هم‌ افزايي آن‏ها شده است. در اين پژوهش، نوع مواجهۀ انسان دين‏دار با تكنولوژي و انسان تكنولوژيك با دين ترسيم و واكاوي شد و با توجه به موقعيت كانونيِ مفهوم قرب در تربيت اسلامي، تأملات روبنايي و زيربنايي رابطۀ دين و تكنولوژي براي متوليان تربيتي كه توأمان به رشد ديني و هوشمندسازي مراكز و محتواي تربيتي اهتمام مي‏‌ورزند، برجسته شد. نتايج پژوهش نشان داد چهرۀ في‌ نفسه تكنولوژي و وجوهي از آن كه درخدمت نيازهاي اصيل بشرند، آگاهانه يا ناآگاهانه به قرب مي‌ انجامد؛ اما آنجا كه تكنولوژي درخدمت سياست‌ ها و رويه‌ هاي منفعت‌ طلبانۀ بشري قرار مي گيرد، وجهه مخرب و نامطلوب پيدا مي‌كند.