فقر و گرايش به مخاطره در مناطق روستايي استان فارس

هدف اين مقاله بررسي فقر در سطوح مختلف گرايش به مخاطره‌ي روستاييان است. در بررسي فقر از شاخص‌هاي نسبت سرشمار فقر، نسبت شكاف فقر و شدت فقر و در تعيين تمايلات ريسكي از روش معادل مطمين برابر با فعاليت ريسكي فرضي استفاده شد. آمار و اطلاعات مورد نياز به صورت پيمايشي از نمونه‌اي شامل 120 خانوار در سه روستاي شهرستان فسا از توابع استان فارس در سال 1386 به دست آمد. نتايج بيان مي‌كند، 33/48 درصد روستاييان مورد مطالعه، فقير و 67/51 درصد غيرفقير مي‌باشند. شكاف فقر و شدت فقر براي گروه فقير نمونه‌ي مورد مطالعه به ترتيب 354/0 و 190/0 است. از نظر تمايلات ريسكي، 55/46 درصد فقراي روستايي ريسك‌پذير، 48/34 درصد آنان ريسك‌گريز و 97/18 درصد ريسك خنثي هستند. فقراي ريسك‌گريز، بيش‌ترين و فقراي ريسك‌پذير، كم‌ترين شكاف فقر را به خود اختصاص داده‌اند. هم‌چنين فقراي ريسك‌گريز، بيش‌ترين و فقراي ريسك‌پذير كم‌ترين حساسيت را نسبت به توزيع درآمد از خود نشان مي‌دهند.