بررسي آثار مدرنيته غرب بر شهرسازي ايران

بررسي آثار مدرنيته غرب بر شهرسازي ايران

در اين مقاله، به بررسي آثار مدرنيته غرب بر شهرسازي ايران مي‌پردازيم. مدرنيته از نظر مكاني، خاستگاهي غربي دارد؛ اما مفهوم خاصي ندارد و رويكردي به جنبه‌هاي متفاوت فرهنگ است كه در عصر نوزايي مطرح شد. هدف آن هم تبيين توانايي انسان و تسلط صرفاً عقلاني بر خود و جامعه است. در چنين فضاي فكري، قرن هجدهم شاهد ظهور انقلاب صنعتي بود و بنا بر ماهيت خود، تغيير و تحولات اجتماعي، اقتصادي، كالبدي و فيزيكي عظيم و گسترده‌اي را موجب شد. در حقيقت، تحولات عصر جديد به رشد انقلاب صنعتي و خود انقلاب صنعتي به شكل‌گيري شهرسازي جديد انجاميد. با انطباق اين بحث با واقعيت موجود در ايران، مي‌توان گفت كه رشد مدرنيته و نيز شهرسازي مدرن كشور ما، عاري از زمينه‌ها و بسترهاي اجتماعي، اقتصادي، فكري و فرهنگي بوده است. توسعه مدرنيته و شهرسازي، پيش از آن‌كه به عوامل ريشه‌اي و محتوايي معطوف باشد، بيشتر در جنبه‌هاي كالبدي و فيزيكي تجلي يافته است. بديهي است كه با چنين وضعيتي، شهرسازي نه داراي هويت ملي و محلي است و نه به‌رغم استفاده از روش‌ها و تكنيك‌هاي غربي، حاوي مدرنيسم در معناي غربي است. بنابراين، بررسي و شناخت عميق ماهيت و فرايند مدرنيته و شهرسازي مدرن غرب و نيز واقعيات و عوامل محتوايي شهرسازي كشور و نيز ارتباطي‌دهي و تلفيق بهينه اين دو در زمينه نيل به نقطه‌اي متعادل و پايدار ضروري مي‌نمايد.