بازتاب و كاركردهاي سحر و جادو در افسانههاي سحرآميز

افسانه‌هاي سحرآميز يا افسانه‌هاي پريان از برجسته‌ترين انواع ادبيات شفاهي به شمار مي‌آيند. اين افسانه‌ها، كه در فهرست جهاني طبقه‌بندي قصه‌هاي عاميانه آرنه ـ تامسون ـ اوته با شماره‌هاي 300 تا 749 مشخص شده‌اند، يادگار زماني هستند كه در ذهن انسان نخستين، هر شيي و پديده‌اي قدرتي جادويي و ماورايطبيعي داشت و از نيروي محدود انسان فراتر بود. آدمي باور داشت كه هر گاه گرفتار مشكلي شود، نيروهاي جادويي به ياري‌‌اش مي‌آيند از خطر و گرفتاري نجاتش مي‌دهند. از تحليل محتوايي افسانه‌هاي سحرآميز مي‌توان به بسياري از بن‌مايه‌هاي كهن در انديشه انسان نخستين، از قبيل جاندارپنداري و شخصيت‌بخشي به اشيا، توانايي سخن‌گفتن با گياهان و حيوانات، مسخ‌شدن و... پي برد.