تاثير مدل همكار آموزشي باليني بر پيامد يادگيري باليني دانشجويان پرستاري

تاثير مدل همكار آموزشي باليني بر پيامد يادگيري باليني دانشجويان پرستاري

پيش زمينه و هدف: مدل همكار آموزشي باليني به معني مشاركت و همكاري بين مراقبان سلامت و مربيان دانشكده است و واقع بيني را براي محيط¬هاي كاري به ارمغان مي آورد در راستاي حل مشكلات آموزش باليني، از جمله تبحر پايين دانش آموختگان در زمينه كسب مهارت¬ها و توانمندي¬هاي لازم درپايان دوره آموزش پرستاري و ضرورت استفاده از روش¬هاي نوين آموزشي براي ارتقاي كيفيت آموزش باليني، اين مطالعه به بررسي تأثيرمدل همكارآموزش باليني بر يادگيري باليني دانشجويان پرستاري در مقايسه با روش متداول پرداخته است. مواد و روش¬ها: اين مطالعه از نوع نيمه تجربي بود. در طول يك ترم تحصيلي با روش سرشماري، دانشجويان پرستاري دانشكده پرستاري30 نفر به صورت تصادفي به دو گروه تجربه 15نفر و شاهد 15 نفرتقسيم شدند.گروه اول با روش همكار آموزش باليني آموزش ديدندوگروه دوم با روش متداول آموزش ديدند. پس از دو هفته يادگيري مهارت¬هاي باليني به وسيله چك ليست ارزيابي گرديدند و براي تجزيه و تحليل داده¬ها از آزمون¬هاي آماري تي زوج و تي مستقل آزمون فيشر و مجذور كاي استفاده شد. يافته¬ها:يافته¬هاي اين پژوهش اختلاف معني¬داري را در دو گروه تجربه و شاهد از نظر مهارت¬هاي باليني بين متغير رضايتمندي پرستاران منتخب باليني از نحوه كارآموزي دانشجويان ورضايت¬مندي دانشجويان پرستاري از مربيان همكار در دو گروه نشان داد. بحث و نتيجه گيري : ميزان يادگيري باليني دانشجويان در روش همكار آموزش باليني افزايش داشت. پيشنهاد مي¬شود با بكارگيري روش¬هاي آموزشي فعال، باعث مشاركت بيشتر دانشجويان با موضوعات آموزشي شده تا زمينه براي يادگيري بيشتر آنان فراهم شود.