درآمدي بر نام و نشان‌سازي ملّي

نام و نشان منشا اوليه تمايز در هر موجودي است؛ انسان‌ها در بدو تولد با نامي كه برايشان برگزيده مي‌شود هويت مي‌يابند، سازمان‌ها معمولاً قبل از ايجاد نام‌گذاري مي‌شوند و سپس به ثبت مي‌رسند‌ و براي هر محصولي كه توليد مي‌كنند نامي انتخاب كرده و سپس آنرا وارد بازار مي‌نمايند. كشورها، شهرها و مناطق نيز داراي نام و نشان هستند، البته اين موضوع چيز جديدي نيست. نام و نشان با ارزش‌ترين دارايي و جايگاه در دنيا محسوب مي‌شود، جايگاهي در گوشه ذهن مشتري كه به معني تعهد صاحب نام و نشان در ارايه ارزش به مشتريان در ازاي دريافت‌هاي مادي و معنوي است. نام و نشان قابليت بازار‌سازي هر موجوديت را از طريق توسعه فرصت‌هاي صادراتي و سرمايه‌گذاري افزايش مي‌دهد؛ حال اين موجوديت مي‌تواند يك فرد، كالا، خدمت و حتي يك شهر يا يك كشور باشد. جهاني‌سازي به اين معنا است كه كشورها براي جلب نظر، توجه، احترام و اعتماد سرمايه‌گذاران، گردشگران، مصرف‌كنندگان، مهاجران، فرهيختگان، رسانه‌هاي جهاني و پذيرش از سوي ساير دولت‌ها در رقابتي سخت با يكديگر قرار مي‌گيرند. به تعبيري جهاني‌سازي تلاش همه ملت‌ها و كشورها به كسب بيشترين منابع و منافع مادي و معنوي در عرصه جهاني است. هر كشوري مي‌خواهد در اين رقابت بسيار سخت به نوعي باعث بهبود اوضاع خويش شود، مثلاً وضعيت گردشگري را ارتقا داده و سرمايه‌گذاران را به سرمايه‌گذاري در كشور دعوت كند. بنابراين يك نام و نشان ملي مثبت، مزيت رقابتي و به عبارت بهتر هويت رقابتي براي يك كشور فراهم مي‌نمايد.