فرهنگ شفاهي در حديقه سنايي

فرهنگ شفاهي در حديقه سنايي

حديقه سنايي يكي از متن‌هاي پرابهام ادبيات ايران است. ابهام‌هاي اين كتاب -كه اوّلين منظومه عرفاني در زبان فارسي است- بيشتر از نظر زبان ادبي است كه در آن، از امكانات زبان گفتاري و گويشي آن سال‌ها استفاده شده است. همچنين دامنه تغيير و جا‌به‌جايي‌ها، حذف‌ها و ايجازها در ساختمان جمله‌هاي حديقه بسيار گسترده است و اصطلاحات، كنايات و تعبيرهاي رايج در فرهنگ شفاهي نيز بر آن افزوده شده است. به همين دليل، بيشتر مخاطبان امروزي (حتّي پس از خوانش‌هاي مكرّر) در برقراري ارتباط بين جمله‌ها و اجزاي آن‌ها دشواري‌هاي بسيار پيدا مي‌كنند. شايد يكي ديگر از دلايل ابهام اين اثر، شتاب‌زدگي در هنگام نگارش و نداشتن فرصت براي ويرايش بوده؛ مطلبي كه در كتاب‌هاي تاريخي و تذكره‌ها به آن اشاره شده است.