امنيت دراسلام (مباني و قالب‏هاي فكري)

دراين مقاله به بررسي مقوله امنيت در اسلام با رويكرد سيره نبوي و امنيت در ديدگاه علوي و مهدوي خواهيم پرداخت. براين اساس بادرنظرگرفتن شاخص‏هاي اصلي وكليدي درگفتمان پيامبراعظم و حضرت علي (ع) و رويكرد فلسفه انتظار مسيله امنيت، ابعاد و قالب‏هاي فكري منبعث از آن را تبيين و بررسي مي‏كنيم. كه گفتمان امنيت در اسلام توسط ساير امامان شيعه موردتوجه قرارگرفته است ولي دراين نوشتار به واكاوي گفتمان‏هاي غالب مفهوم و ساختار امنيت كه در رهيافت نبوي، علوي و مهدوي آن مستتر است مي‏پردازيم. آنچه دركلام پيامبراعظم درزمينه امنيت موردتوجه و تعمق است التزام ايشان به كلام وحي و امنيت همه جانبه در بلاد اسلامي و براي عموم شهروندان است. در نگاه ايمه اطهار الگوپذيري ازسيره نبوي وكلام فاخر قرآن در كنار مقتضيات و مصلحت جامعه اسلامي و حق داشتن امنيت و آسايش براي كليه اتباع سرزمين اسلامي حايزاهميت است. نگارنده در نوشتار حاضر تلاش دارد تا بنيان‌هاي نظري «ايده امنيت» در مكتب اسلام را به بحث گذارده و در اين جهت به تحليل گفتمان اسلامي- با هدف استخراج گزاره‌هايي كه حدود گفتماني امنيت را در مكتب اسلام مشخص سازند- بپردازد؛ زيرا ظهور اسلام به مثابه انقلابي تمام عيار و ارايه دهنده گفتماني تازه و منحصر به فرد است. اين گفتمان افزون بر ارايه مفاهيم و ايده‌هاي جديد به پالايش و پيرايش مفاهيم محوري و رايج در عرصه سياست عملي نيز مي‌پردازد كه از آن جمله مي‏توان به مفهوم «امنيت» اشاره كرد.