آثار امنيت‌گرايي در حقوق كيفري ايران و امريكا

در حقوق كيفري دو نوع سياست كيفري وجود دارد: سياست كيفري عدالت محور و ديگري سياست كيفري امنيت محور. در حالي‏كه در سياست كيفري عدالت محور اصل بر محدود بودن افراد و همين‏طور عدم مداخله در زندگي خصوصي افراد است مي‏توان گفت سياست كيفري امنيت گرا در چند دهه اخير با مداخله هر چه بيشتر دولت در زندگي خصوصي افراد و همچنين توسعه يافتن مسيوليت فردي شكل گرفته است اگر چه غايت ظاهري اين سياست كيفري حاكميت امنيت ولو به بهانه از بين رفتن و مخدوش شدن حقوق بشر است ولي در سايه آن هيچ احساس امنيتي ملموس نمي‌باشد به عبارت ديگر علي رغم وجود امنيت، در جوامع هيچ احساس امنيتي حس نمي‌شود؛ مي‌توان اين خلاي احساس امنيت را يكي از مهم‏ترين آثار امنيت‌گرايي ارزيابي نمود، دراين مقاله با تمركز بر احساس عدم امنيت، تيوري‏هاي مختلف پنجره‌هاي شكسته ، تساهل صفر و نقض اصول اساسي حاكم بر حقوق كيفري تحليل و بررسي مي‏شود.