ماهيت تعهدات پزشكي در پرتو مطالعه‌ي تطبيقي

Comparative study of the nature of Obligation of the owners of medical and dependent careers

با مداقه در ماهيت تعهدات صاحبان حرف پزشكي مشخص مي‌گردد كه اگر چه فقها صراحتاً از تعهد به نتيجه يا تعهد به‌وسيله بودن صاحبان حرف پزشكي ذكري نكرده‌اند، ولي از فحواي كلام و عبارات آنها اين امر به وضوح هويداست. در فقه اماميه، قول مشهور قايل به اين است كه تعهدات طبيبِ حاذقِ ماذون، تعهد به نتيجه مي‌باشد و فقط در صورت اخذ برايت قبل از عمل ممكن است مسووليت طبيب ساقط گردد. اما در فقه اهل تسنن قول مشهور برخلاف نظر فقهاي اماميه است و آنها علي‌الاصول تعهد طبيب را تعهد به وسيله مي‌دانند. در حقوق كشورهاي اسلامي، فرانسه و نظام حقوقي كامن‌لا هم علي‌الاصول تعهد طبيب را تعهد به وسيله مي‌دانند. در حقوق موضوعه‌ي ايران هم به نظر مي‌‌رسد برخلاف نظر قانونگذار كه به تبع قول مشهور فقها تعهد پزشك را تعهد بي‌نتيجه مي‌داند عده‌اي از حقوقدانان، تعهد پزشك را در صورت اخذ اذن و داشتن حذاقت، علي‌الاصول تعهد به وسيله مي‌دانند.

The study found that although nature of obligation of the owners of medical and dependent careers to the jurists did not mansion explicitly, this issue is clear. The majority Emamyeh jurisprudence is that the obligations of allowed treating skilful medicine can be accomplished only if he has received his acquittal. But unlike the majority of jurists in the Sunni jurisprudence that believe the obligation of medicine is obligation that not leads to specific result. In Islamic countries law, France, and the legal systemʹs Common law, the obligation of medicine is the obligation that does not lead to specific result. In the Iranian law it seems that the owners of medical and dependent careers, who have the permission as well as the skill, have usually obligation that does not lead to specific result.