مشروعيت توسل به زور در مبارزه با تروريسم

تروريسم و سازمان‌هاي تروريستي طي دهه‌هاي اخير خود را به عنوان بازيگري تاثيرگذار در صحنه روابط بين‌الملل مطرح نموده‌اند. افزايش حملات تروريستي در نقاط مختلف جهان و واكنش دولت‌ها در برابر اين حملات، سبب گرديده موضوع توسل به زور در قبال اقدامات تروريستي به مساله مطرح در محافل حقوقي و سياسي تبديل گردد. ديوان دادگستري بين‌المللي به‌عنوان تنها نهاد حقوقي معتبر بين‌المللي در راستاي رفع ابهامات موجود، با صدور آراي ترافعي و مشورتي، تفسير خود كه همانا تفسيري مضيق از اصل 51 منشور ملل متحد (اصل دفاع مشروع) مي‌باشد را ارايه نموده است. اين در حالي‌ است كه برخي از حقوق‌دانان و شخصيت‌هاي سياسي با اشاره به قطعنامه‌هاي شوراي امنيت درخصوص تروريسم به‌ويژه قطعنامه‌هاي 1368 و 1337 تفسيري موسع از ماده 51 منشور به دست داده و توسل به زور در مبارزه با تروريسم را مشروع دانسته‌اند. بر اين اساس در پژوهش حاضر سعي شده است به سوالات زير پاسخ داده شود: ـ ديدگاه حقوق بين‌الملل عرفي در مورد مشروعيت توسل به زور در مبارزه با تروريسم چيست؟ ـ باتوجه به ارايه تفسير موسع از اصل 51 منشور ملل متحد كه براساس آن توسل به زور در برخورد با تروريسم مشروع دانسته شده، تقابل موجود بين دو تفسير موسع و مضيق از ماده 51 در چه مرحله‌اي قرار داشته و برآيند اين تحولات به كدام سو مي‌باشد؟ به‌منظور پاسخ‌گويي به سوالات فوق ديدگاه حقوق بين‌الملل عرفي درخصوص مشروعيت توسل به زور در مبارزه با تروريسم كه عمدتاً برپايه آراي مشورتي و ترافعي صادره از سوي ديوان دادگستري بين‌المللي مي‌باشد، مورد بررسي قرار مي‌گيرد.