ميزان توسل به دعا در بيماران همودياليزي استان گلستان

اهداف: اعتقادات مذهبي عامل مهمي در حمايت روحي بيماران است. براي احساس راحتي بيشتر و كسب توان دوباره بهمنظور حركت به سوي تطابقبيشتر با بيماري، بايد به قدرت خدا تكيه نمود. اعمال مذهبي، دعا و نيايش نهتنها بر حالات عاطفي بلكه بر كيفيات بدني فرد تاثير ميگذارد و گاهي درچند لحظه يا چند روز بيماري جسمي را بهبود ميبخشد. اين مطالعه با هدف بررسي ميزان توسل به خدا در بيماران همودياليزي صورت گرفت.روشها: در اين مطالعه توصيفي- مقطعي تكگروهي و تكمرحلهاي، ۲۴۵ بيمار دياليزي مراجعهكننده به مركز همودياليز استان گلستان به روشو آمار توصيفي و SPSS مبتني بر هدف انتخاب شدند. اطلاعات از طريق پرسشنامه تناوب دعاي مراويگليا جمعآوري شد. دادهها با كمك نرمافزار 16آزمون فريدمن مورد تجزيه تحليل قرار گرفت.٩٥ ، تجربه قبلي دعا /٢±٦/ ٩٨ % نمونهها به ميزان زياد از دعا استفاده ميكردند. نمره تناوب دعا ٦ / ١٧٣ بود. ٤ /٩±٩/ يافتهها: ميزان توسل به دعا ٨۴۴ % بهطور مداوم از خدا به خاطر نعمتهايش تشكر مينمودند و ۴۲ % نيز بهطور مداوم / ٣١ بود. در ب عد تناوب دعا، ۵ /٨±٣/ ٤٦ و نگرش دعا ١ /٩±٤/٦از خداوند ياري ميطلبيدند. در ب عد تجربه قبلي دعا، ۸۸ % در گذشته معتقد بودند كه خدا گاهي بيماران را شفا ميدهد. در بعد نگرش، ۴۰ % موافق بودند.(p<۰/ كه خداوند مراقب آنهاست. بين ابعاد دعا ارتباط معنيداري مشاهده شد ( ۰۱نتيجهگيري: ميزان توسل به دعا در بيماران همودياليزي در سطح بالايي قرار دارد.