نسبت ژيوپليتيكي امنيت زيست‏محيطي و توسعه پايدار؛ مطالعه موردي درياچه اروميه

The Relationship between Geopolitical Security and Sustainable Development: the Case of Uremia Lake

چكيده ژيوپليتيك انتقادي در قالب نقد رويكردهاي سنتي و طرح مفاهيم زيستي، در نقش نقاد الگوي توسعهِ مخربِ محيط زيست سر بر آورده است. در اين ميان، سود‏انگاري برخاسته از انديشه مدرنيته و رويكرد سخت افزارانه، به همراه كوشش براي توسعه و تامين نيازهاي جمعيت، زيست بوم هاي مختلف را دچار تخريب كرده و نتايج آن در قالب تشديد مخاطرات محيطي نمود يافته است. از اين رو، ارزيابي پايداري محيط زيست در فرايندِ توسعه با چالش مواجه شده است. داده هاي مقاله حاضر، ناظر بر اين واقعيتند كه در ايران نيز انديشه توسعه‏گرا عمدتاً ماهيتي كم‏توجه به ارزيابي پايداري زيست‏محيطي داشته است. برآوردها نشان مي دهند وسعت درياچه اروميه متاثر از عوامل طبيعي و انساني، كاسته شده است. چنانچه روندهاي موجود ادامه يابند، درياچه خواهد خشكيد كه پيامدهاي فاجعه‏باري به دنبال خواهد داشت. از اين رو، برنامه ريزي در اين بخش بايد متوجه عوامل انساني اين فاجعه زيست‏محيطي در قالب تغيير الگوي كشت و تغيير الگوي زيست، به دليل تغيير اقليم باشد.