بنيان هاي پارادايم تفسيرگرايي در انسان شناسي با تاكيد بر رويكرد تفسيري گيرتز

Exploring the Paradigmatic Foundations of Interpretativism in Anthropology With Emphasis on Interpretative of Clifford Geertz

اين مقاله به مطالعه بنيان‌هاي پارادايمي انسان‌شناسي نمادين‌ـ تفسيري با تاكيد بر رويكرد گيرتز مي‌پردازد. انسان‌شناسي نمادين‌ـ تفسيري، كه در امتداد با چرخش نظري دهه 1970 در علوم انساني ايجاد شد، به‌طور كلي بر اين باور است كه فرهنگ مجموعه‌اي از معاني است كه از طريق نمادها و نشانه‌ها درك و تفسير مي‌شود؛ بنابراين، براي درك ابعاد فرهنگ نخست بايد از تحليل اين نمادها آغاز كرد. مقاله حاضر ضمن بيان مختصر تاريخچه و مباني نظري اين رويكرد متاخر، به بحث درباره بنيان‌هاي پارادايمي آن شامل ابعاد هستي‌شناختي، معرفت‌شناختي و روش‌شناختي با تمركز بر ديدگاه گيرتز مي‌پردازد. در پايان، جايگاه علمي رهيافت تفسيري گيرتز با نقد و ارزيابي چند مطالعه انجام‌شده داخل كشور روشن مي‌شود.

The aim of this paper is to explore the paradigmatic foundations of interpretative - symbolic anthropology with emphasis on Geertz perspective. The interpretative - symbolic anthropology came to emerge in a period so called theoretical turn at 1970s. Based on this perspective, the culture must be considered as a set of symbols, meaning and signs. Therefore, understanding the culture of society requires understanding the system of symbols and meanings. The current paper investigates the historical background and paradigmatic foundations of interpretative-symbolic anthropology including of ontological, epistemological and methodological aspects. At end, the practical status of Geertzian studies in Iran has been discussed and evaluated.