رابطه سبك هاي دلبستگي و افسردگي در دانشجويان

زمينه و هدف: رابطه كيفيت دلبستگي با آسيب‌هاي روانشناختي از جمله حوزه‌هايي است كه مجموعه وسيعي از پژوهش‌هاي روانشناختي را به خود اختصاص داده است. هدف پژوهش حاضر مقايسه سبك هاي دلبستگي در دانشجويان با علايم افسردگي بالا و عادي مي باشد. مواد و روش ها: اين مطالعه از نوع مورد- شاهدي و جامعه آماري دانشجويان دختر مقطع كارشناسي دانشگاه تربيت معلم تهران در سال تحصيلي 89-1388 بود. نمونه پژوهش شامل 82 نفر (41 نفر افسرده به عنوان گروه مورد و 41 نفر غير افسرده به عنوان گروه شاهد) بود. ابزار گردآوري داده ها شامل مقياس افسردگي بك (BDI)، مصاحبه باليني و مقياس دلبستگي كولينز و ريد (1990) بوده است. تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از آناليز واريانس چند متغيره و به كمك نرم افزار SPSS.16 انجام شد. يافته ها: ميانگين نمرات دانشجويان افسرده و غيره افسرده در سه سبك دلبستگي ايمن، ناايمن اجتنابي و ناايمن دوسوگرا به ترتيب عبارت بود: 33/4±44/55، 16/2±59/12، 77/2±13/13، 23/4±69/18، 01/3±35/13 و 67/1±44/88. ميانگين نمرات گروه افسرده در سبك دلبستگي ناايمن دوسوگرا بيشتر از گروه غير افسرده (02/0 > P، 95/5=F) و ميانگين نمرات گروه غير افسرده در سبك دلبستگي ايمن بيشتر از گروه افسرده بود (001/0 > P، 18/14). بين ميانگين نمرات دو گروه در سبك دلبستگي اجتنابي تفاوت معناداري ديده نشد( 19/0 > p). نتيجه گيري: بر اساس اين يافته ها، افراد غير افسرده از سبك دلبستگي ايمن و افراد افسرده از سبك دلبستگي ناايمن دوسوگرا برخوردارند.