فلسفه انسان شناسي از نگاه حكمت برتر

The Phalosophy of anthropology in the perspective of supreme theosophy

انسان محور جهان است و بدون تفسير صحيح و منطقي از او،‏ هرگونه تفسيري نسبت به هستي مبهم و ناكارآمد خواهد بود. از اين روي انسان شناسان و جامعه شناسان و فلاسفه اگزيستاسياليست سعي وافري پيرامون انسان و شناخت ابعاد وجودي وي مبذول نموده‌اند و علم انسان شناسي را ركن ورود به هستي شناسي جامع قلمداد كرده‌اند و پيرامون آن قلم زده‌اند تا جايي كه گويي مدخل ورود به علوم بشري و غيربشري همين علم است. البته انسان‌شناسي براي ديگر شاخه‌هاي علوم انساني همچون مديريت نيز مبنايي به دست مي‌دهد كه در نحوه شناخت ما از اركان سازمان موثر است. بنابراين نوشتار در پيش رو از جهت روشن شدن مباحث انسان شناسي و ابعادش از ديدگاه علوم و اديان و فلسفه و عرفان مورد توجه قرار گرفته است و تلاش در روشن شدن ابعاد دروني و بيروني انسان در حد ميسور،‏ شده است.

The human being is the axis of the existent world and without correct and logical analysis of him any kind of interpretation over the world would be unclear and useless. Consequently, anthropologists, sociologists and philosophers of existentialism have devoted lots of their time and attempt to the matter. Moreover, they have introduced anthropology as the foundation of understaning the existence and they have written so much about it that as if it is the gate of the humanities and non-humanities. So the present article is going to illuminate the anthropology in the perspective of the sciences, religions, philosophy, and gnosis; in addition to clarifying-within the finding of the author- the internal and external humanʹs dimensions. It is hoped that it will be a new step to develop the relevant subjects and deserve scholars considering.