آداب خوراك در ادبيات عارفان و صوفيان ايران تا پايان قرن هفتم هجري

Customs of food in the literature of Sufis and mystics up to seventh century

با ورود اسلام به ايران، بسياري از ابعاد فرهنگي و تمدني ايران دستخوش دگرگوني شد. يكي از اين حوزه‌ها، قلمرو خوراك و آداب مربوط به آن بود كه طي سده‌هاي دوم تا هفتم ق و همزمان با دوره تثبيت چيرگي اسلام بر زندگي ايرانيان در دوره‌ي خلافت عباسي، شكل فرجامين خود را پيدا كرد. اين دگرگونيها از مسيرهاي متفاوتي به متن جامعه ايراني راه يافت. يكي از اين مسيرها، عارفان و صوفيان عرفا و متصوفه بودند كه بر پايه‌ي دريافت خود از آموزه‌هاي اسلامي، با سفارشها و يا رفتارهاي خود، زمينه‌ساز جابه‌جايي مفاهيم اسلامي مرتبط با خوراك در ايران شدند. در اين مقاله خواهيم كوشيد تا بر پايه‌ي متون به جا مانده از اين جريان به بررسي اين تاثيرگذاري پرداخته شود.

With the advent of Islam in Iran, many aspects of Iranian culture and civilization were changed. One of these areas was the realm of food and customs which finds its final form from second century to seventh century A.D. It was simultaneous with the consolidation of Islam dominance in Iran during the Abbasid caliphate. These changes were injected into Iranian society by different pathways. One of these paths was Sufis and mystics who changed customs of food according to their understanding of Islamic teachings and transmitted it by their recommendation or behaviors.