تاثير تمرين هوازي بر رزيستين، آديپونكتين و شاخص مقاومت انسوليني مردان مبتلا به ديابت نوع 2

Effects of Aerobic Training on Resistin, Adiponectin and Insulin Resistance Index in Type 2 Diabetic Men

هدف اين مطالعه تاثير تمرين هوازي بر سطوح سرمي رزيستين، آديپونكتين و شاخص مقاومت انسوليني مردان مبتلا به ديابت نوع 2 و همچنين بررسي ارتباط آن ها با شاخص مقاومت انسوليني بود. 30 مرد مبتلا به ديابت نوع 2 به طور تصادفي در دو گروه آزمايش (15 نفر، 65/6±80/58 سال و 75/3±38/26 BMI=) و گروه كنترل (15 نفر، 50/4±50/53 سال و 17/2± 31/26 BMI= ) قرار گرفتند. گروه آزمايش به مدت 8 هفته، 3 جلسه در هفته و هر جلسه 40 تا 50 دقيقه به فعاليت هوازي دويدن بر روي نوارگردان با شدت هاي فزاينده مطابق با شدت هاي متفاوتي از حداكثر ضربان قلب (% HR max75-35) پرداختند. نمونه هاي خون براي اندازه گيري سطوح سرمي آديپونكتين، رزيستين و انسولين به روش الايزا (ELISA5) قبل از تمرين (پيش آزمون) و هفته هشتم (پس آزمون) از آزمودني ها در حالت ناشتا بعد از فعاليت تهيه شد. براي آناليز آماري داده ها از آزمون هاي t مستقل، t وابسته، يومن- ويتني و تحليل همبستگي پيرسون استفاده شد. در مقايسه با گروه كنترل، با كاهش معني دار وزن و BMI گروه آزمايش (به ترتيب 9 درصد و 10 درصد)، بعد از هفته هشتم، تغييراتي معني دار در سطوح سرمي آديپونكتين در جهت افزايش (39% و 001/0 < P) و رزيستين در جهت كاهش (49% و001/0 < P) مشاهده شد. بين هفته صفر و هفته هشتم اختلافي معني دار در سطوح سرمي آديپونكتين و رزيستين مشاهده شد (001/0 < P). با كاهش 48% مقاومت انسوليني بعد از هشت هفته تمرين هوازي، بين سطوح سرمي آديپونكتين بعد از تمرين و شاخص مقاومت انسوليني همبستگي مشاهده نشد (14/0- r=)، در حالي كه بين سطوح سرمي رزيستين و شاخص مقاومت انسوليني همبستگي مثبت و قوي (60/0 r=) وجود داشت. نتايج نشان داد كه با كاهش BMI و وزن، هشت هفته تمرين هوازي باعث كاهش سطوح سرمي رزيستين و مقاومت انسولين و در راستاي آن افزايش سطوح سرمي آديپونكتين شد. نتايج همچنين نشان داد كه بين تغييرات سطوح سرمي آديپونكتين متعاقب تمرين و شاخص مقاومت انسوليني همبستگي وجود ندارد، اما بين سطوح رزيستين و شاخص مقاومت انسوليني همبستگي وجود دارد.

We investigated the effects of an aerobic training program on resistin, adiponectin and insulin resistance index in type 2 diabetic men and also examined relationships between these two adipocytokine with insulin resistance index. Thirty middle-aged men with type 2 diabetes were randomly assigned to either a training (n=15, age, 58.8±6.65 yr, body mass index (BMI), 26.38±3.75 kg/m2) or control group (n=15, age, 53.50±4.50 yr, BMI, 26.31±2.17). The training program consisted of 8 weeks of aerobic exercise at an intensity corresponding to different maximal heart rate (35-75% HRmax), 3 times a week on a treadmill. Blood samples were obtained from all subjects after an overnight fast before and after the training program. Fasting sera kept at -80 oC were used to measure serum adiponectin and resistin concentrations by using ELISA technique. Paired t-test, Mann-Whitney U tests and Pearsonʹs correlation coefficient were used to analyze the data. Compared with controls, training increased adiponectin levels by 39% (p < 0.001), decreased resistin serum levels by 49% (p < 0. 001), decreased body mass index (BMI) and bodyweight by 10% and insulin resistance by 48%. In the training group, significant changes in adiponectin serum levels was not correlated with changes in insulin resistance index (r=-0.14), while changes in resistin levels were correlated with changes in insulin resistance index (r=0.60). This study revealed that along with reductions in BMI and body weight, eight weeks of aerobic training induces a marked reduction in resistin and insulin resistance index, and increases in adiponectin in men with type 2 diabetes. Our findings also showed no correlation between changes in adiponectin and insulin resistance index, while there was a positive correlation between changes in resistin and insulin resistance index.