توصيف نمودهاي اهريمني در نگاره هاي شاهنامه طهماسبي

Describing the Evil Aspects in Miniatures Tahmasbi’s shahnameh

آرياييان باستان به دو نيروي راستي و نظم، و دروغ و بي‌نظمي باور داشتند و بعدها اين انديشه در آيين زردشتي گسترده‌تر شد و همه هستي و اجزا و حوادث آن را دربرگرفت. نوانديشي‌ها و نوآورده‌هاي زردشت و آيينش عاملي بس مهم در سقوط خدايان كهن آريايي و رانده شدن بسياري‌شان به حوزه بدي و بي‌نظمي بود. گروهي از خدايانِ بيرون آمده از جهان خدايي به حماسه‌ها وارد شدند و نقش ضدقهرمانان و گاه قهرمانان را بر عهده گرفتند. در بخشي بزرگ از شاهنامه، از جدال ميان نيكي و بدي و ستيز ميان نيكان و بدان سخن به ميان آمده كه همواره با غلبه نيكي بر بدي پايان مي‌پذيرد. با توجه به اهميت اين اثر تاريخي و همچنين اهميت نگاره‌هاي تصوير شده براي آن، در اين مقاله سعي شده است وجوه مشترك ادبي و تصويري مظاهر شر در شاهنامه فردوسي بر اساس شاهنامه طهماسبي مورد بررسي قرار گيرد.

Ancient Aryans believed in two types of power, honesty and regularity,and dishonesty and irregularity. This idea was popularized by Zoroastrianism and included all being and its components and events. Zoroastrian innovations was a very important factor in the ancient gods, falling down and being driven to dishonesty and irregularity.A number of driven gods from godhood world , had entered epics and played the role of and sometimes prctagonist. Most of Shahnameh, deals with war between honesty and dishonesty that always terminated by victory of honesty against dishonesty. Regarding importance of this historical literary work and the importance of its miniatures this article has attempted to study common literary and miniatures of dishonesty symbols in Shahnameh based on Tahmasebi’s shahnameh.