گونه اي وزن در شعر سپيد شاملو

Some Sort of Meter in Shāmloo’s Blank Verse

سخن‌سنجاني كه درباره موسيقي شعر شاملو به جستجو و پژوهش پرداخته‌اند، شعر سپيد او را يكسره از عناصر عروضي تهي مي‌دانند. نگارنده براي نخستين‌بار در اين جستار كوشيده‌است تا با زبان دانش عروض، بخشي از ويژگي‌هاي موسيقي بيروني در شعر سپيد شاملو را آشكار سازد. البته اين به معني آن نيست كه ما شعر او را عروضي مي‌شماريم، زيرا آنچه به عروض سنتي معني مي بخشد، نظم رياضيوار است و از آنجا كه اين نظم در زنجيره‌هاي هجايي شعر سپيد شاملو برهم مي خورد، عروضي خواندن آن درست نيست. با اين همه در سنجش با آهنگ شعر سنتي، درصدِ دوري و نزديكي آهنگ سخنان گوناگون يكسان نيست و شعر سپيد شاملو، برخلاف شعر پيروانش، داراي تكرارهاي به‌هنجار موسيقايي است و آهنگي نزديك به وزن عروضي دارد؛ يا دست‌كم با پشتوانه و پيش‌زمينه‌ ذهني عروضي سروده شده‌است.

Those rhetoricians who have performed researches on the music of Sh?mloo’s poetry, believe that his blank verse lacks the prosodic elements; but this article, based on a prosodic (Aroozi) knowledge, introduces some characteristics of external music in Sh?mloo’s poems. This finding by no means claims that the poems possess Aroozi meters, because Arooz can only be created through following a mathematical order which does not exist in syllabic chains of Sh?mloo’s poetry. Nevertheless, these poems, compared to those of Sh?mloo’s followers make use of musical repetitions that is either close to prosodic meters or supported by such rhythmic structures