بررسي كنايات شاهنامه در بخش تاريخي (رويكردي فرهنگ واره اي)

Research on Allusions in Historical Part of Shahname

فردوسي در شاهنامه براي بيان افكار و انديشه‏هايش نيروي تخيّل را به‏كار مي‏گيرد و گونه‏هاي مختلف خيال در تصويرپردازي‏هاي او بازتابي هنرمندانه مي‏يابد. او از كنايه كه يكي از طبيعي‏ترين راه‏هاي بيان و قوي‏ترين راه القاي معاني است در مقايسه با ديگر صورخيال بيش‏ترين بهره را مي‏گيرد. اين مقاله، پژوهشي است در مورد جمع‏آوري و تنظيم كنايه‏هاي موجود در بخش تاريخي شاهنامه كه همراه شاهدمثال ارايه شده است. حاصل اين پژوهش اين است كه بيش‏تر كنايات استخراج شده بخش مذكور از نوع كنايه فعلي و از گونه ايما است كه بسياري از كنايات به‏كار رفته در آن در فارسي معاصر كاربرد دارند و برخي ديگر مخصوص شاهنامه‏اند.