شرح غزلي از حافظ

Hāfez and the Creation of the World in Eternity

اين نوشته به بهانه شرح غزلي از غزل‌هاي شاعر بلندآوازه و ستاره پرنور و درخشان آسمان ادب ايران ـ خواجه حافظ شيرازي ـ فراهم شد و حاصل مطالعه سالياني دراز است. شاعر يك لاقباي قلندر در اين غزل با ژرف‌انديشي با خويشتن خويش از آفرينش رازناك هستي سخن‌گفته و در خلوت تنهايي و انزواي خود آشكارا حجاب‌هاي مادي را كنار زده و در سير صعودي سلوك به اسراري پي برده و در قالب استعارات، غزل خود را پرداخته است. اين غزل از غزل‌هاي عرفاني محض خواجه است كه به مفهوم آفرينش هستي در ازل اشاره نموده و مشكل آفرنيش را به رشته عبارت ريخته و با مهارت و استادي، انسان را مظهر و جلوه‌گاه نور ذات حق و نماينده هستي مطلق معرفي كرده است.

H?fez and the Creation of the World in Eternity N. Foroohar Professor at IAU, South Tehran Branch The present article is an analysis of a sonnet (ghazal) composed by H?fez-e Sh?r?z? (1325/26–1389/90), Persian poet and Sufi. The sonnet is as follows: "Thanks be to God that the doors of the wine-tavern open, is, in such a way that, my face of supplication upon its door is …The mystery that to the people I uttered not, and shall not utter: To the Friend, I shall utter; for confidant of the mystery He is … O people of the assembly (Murshids)! The consuming of the heart of poor H?fez, Ask ye the candle that, in burning and melting is." (Translation by Henry Wilberforce Clarke 1840-1905) The poet speaks about the creation of the world in eternity and believes that man is a manifestation of the Divine. Keywords: Intuition, H?fez, Eternal Hexeities, Manifestation, Annihilation. Email: pll@azad.ac.ir