فرهنگ لطايف اللغات عبداللطيف عبّاسي گُجراتي و ويژگي هاي آن

Lataiful Loghat Dictionary of Abdul Latif Abbasi Gojorati and its features

آن چه كه در اين مقاله مورد مطالعه قرارگرفته، برّرسي و معرّفي فرهنگ لطايف اللغات عبداللطيف عبّاسي است. عبداللطيف، از محققّان و مُنشيان دوره ي جهانگيري (1014-1037) و اوايل دوره ي شاه جهان (1037-1068) است كه درگُجرات هندوستان چشم به جهان گشود.از او آثاري متعدّد، در زمينه هاي گوناگون ادبي بويژه درباره ي مثنوي مولانا و حديقه ي سنايي به زبان فارسي به يادگار مانده است. لطايف اللغات ازجمله آثاري است كه در باره ي لغات و اصطلاحات مثنوي مولانا در قرن يازدهم هجري به رشته ي تحرير درآمده است. مولّف در تهيّه و تدوين آن از فرهنگ هاي متعدّد چون قاموس، صراح، كنزاللغات، فرهنگ جهانگيري... بهره گرفته است و هم چنين ريشه ي تمام واژگان فارسي، عربي، تركي، سُرياني را درآن به دست داده است. چون مُصنِّف، ايراني تبار نبوده تصنيفاتش جز معدودي مورد توجّه خداوندان علم و دانش قرار نگرفته است. لذا اين نوشته درصدد است به تحليل و توصيف كتاب لطايف اللغات، از زواياي گوناگون مانند تلفظ واژگان، ريشه شناسي، مباحث دستوري، معاني واژگان و ذكر شاهد مثال بپردازد.