ارايه‎ي الگوي برنامه‎ريزي راهبردي توسعه‎ي گردشگري پايدار روستايي (مطالعه‎ي موردي: دهستان لواسان كوچك)

گردشگري روستايي يكي از انواع گردشگري است كه شكل پايدار آن در ابعاد مختلفِ اقتصادي، اجتماعي و محيطي، بسترساز دست‎يابي به توسعه‎ي پايدار جوامع محلّي مي‎شود. از اين‎رو، دست‎يابي به اين مهم، نيازمند طرّاحي، تدوين و به‎كارگيري الگوي راهبردي، به‎همراه راهبردهاي مناسب و ويژه‎ي اين نواحي از سوي برنامه‎ريزان و مديران گردشگري است. بنابراين اين پژوهش با هدف تدوين الگوي راهبردي مناسب براي توسعه‎ي گردشگري در روستاهاي منطقه‎ي مورد مطالعه انجام شده است. سوال اساسي پژوهش اين است كه الگوي راهبردي مناسب براي توسعه‎ي گردشگري كه به توسعه‎ي پايدار روستايي منجر شود، كدام است؟ بر اين اساس، پژوهش پيش‎ِرو با بررسي‎هاي اسنادي و ميداني و نيز، روش‎شناسي توصيفي ـ تحليلي و از سه گروه مشاركت‎كننده‎ي (مردم روستا 170 نفر، گردشگران 140 نفر، مسيولان 25 نفر) در 14 روستاي دهستان لواسان كوچك و ديدگاه‎هاي آنها در ابعاد اقتصادي، اجتماعي، محيطي مورد بررسي قرار گرفته است. براي تجزيه و تحليل اطلاعات و ارايه‎ي الگوي راهبردي توسعه‎ي گردشگري روستايي در چارچوب جامع راهبردي، از روش تحليلي سوات استفاده شده است. با توجّه به نتايج از بين مجموع عوامل داخلي، تعداد 9 قوّت و تعداد 11 ضعف و از بين مجموع عوامل خارجي، تعداد 7 عامل، به‎عنوان فرصت خارجي و تعداد 11 عامل، به‎عنوان تهديد خارجي پيش روي اين نواحي شناسايي شدند. اين نتايج بيانگر اين مطلب است كه سطح آسيب‎پذيري اغلب روستاها، به‎دليل توسعه‎ي گردشگري بسيار بالاست و توزيع و تخصيص مجدّد منابع در سطح نواحي مورد مطالعه با توجّه به محدود بودن فرصت‎ها و بالابودن نقاط ضعف، امري الزامي است.