منظومه فكري اقبال در اسرار و رموز

The Secrets and Mysteries of Iqbal’s Ideas

اقبال متفكّري است شاعر، كه شعر را براي بيان افكارش به خدمت مي‌گيرد. او به عنوان فيلسوفي مسلمان كه سال‌ها به مطالعه فرهنگ كشورهاي شرقي، به‌ويژه مسلمانان، و فلسفه غرب پرداخته، در مثنوي اسرار خودي و رموز بيخودي طرحي كاربردي ارايه مي‌دهد تا مسلمانان با عمل به آن، برچالش‌هاي پيش روي خود پيروز شوند.اقبال، خود از جامعه‌اي مسلمان و فقير، امّا با تمدّني طولاني، برخاسته كه با از سرگذراندن تجربه‌هاي فراوان علمي و عملي، به اين نتيجه رسيده كه راه نجات و پويايي انسان مسلمان، دو عامل است: 1. خودشناسي 2. جامعه شناسي. او در اين دو مثنوي، به دنبال آن است كه در اسرار خودي، انسان مسلمان را به ضعف‌ها و توانايي‌هايش آگاه كند، و در رموز بيخودي، آرمان‌ْشهرِ برساخته‌اش را كه همان جامعه اسلامي است، به بهترين شكل مجسّم نمايد.

Iqbal is a thinker who makes use of poetry in order to express his thoughts. As a Muslim philosopher who spent many years to study the culture of eastern (especially Muslim) countries and western philosophy, he proposes a practical plan in his “The secrets of the Self” and “The Secrets of Selflessness” so that Muslims can implement them and overcome the challenges facing them. Iqbal, who was from a poor Muslim society with a long exhausted civilization, has come to the conclusion that there are two factors which can lead Muslims to salvation: selfology and sociology. In his mathnavi “The Secrets of the Self,” he tries to make Muslims aware of their weaknesses and strengths; in “The secrets of Selflessness,” he introduces his utopia, i.e. the Islamic society.