ارتباط زمانمندي و كنشگران در داستان كوتاه «مرده‌كشان جوزان» اثر ابوالقاسم پاينده

The Relation of Temporality and Actors in Short Story of "Morde-Keshan Jozan" by Abolqasem Payande

نوشتار حاضر به بررسي زمان و كاركرد آن در داستان كوتاه «مرده‌كشان جوزان» اثر ابوالقاسم پاينده مي‌پردازد. اين عنصر اساسي در اين داستان به صورت خاصي منعكس شده است. روال روايت، سيري خطي دارد كه با نگاه به گذشته و خاطرات كودكي در زمان حال روايت مي شود. بسامد تعداد صفحات و توصيف كنشگران، ارتباط مستقيمي با يكديگر دارد. هرگاه نويسنده قصد برجسته كردن رذيلت‌هاي اخلاقي جامعه عصر خويش را مد نظر داشته باشد، زمان به صورت خاصي اطناب مي يابد و عرصه ظهور كنشگران بيش از پيش فراهم مي گردد. اما تلخيص زمان، اين امكان را از نويسنده سلب مي‌كند. گويي توصيف كنشگران نيز توام با زمان خلاصه مي‌شود. نويسندگان در اين پژوهش كوشيده‌اند تا زمانمندي روايت اين داستان را بر مبناي نظريه «ژرار ژنت» در بوته نقد و بررسي قرار دهند. ارتباط كنشگران اين داستان نيز در پايان بر مبناي نظريه «گراماس» طرح شده و در پايان ارتباط ميان اين دو عنصر تشريح شده است.

The study reviewed time and its application in “Morde-Keshan Jozan” short story by Abolqasem Payande. This basic element has specific manifests in this story. Narration process is linear that narrates present time looking to past and childhood mementoes. There is a direct relation between the frequency of page numbers and actors’ descriptions. When author intends to highlights morality inferiorities of his contemporary era, time would get circumlocution specifically and actors would emerge more than ever; but time summarization prevents author from this opportunity; then, it seems that actors’ descriptions would be summarized simultaneously with time. Authors of the study tried to critic the temporality of narration of this story based on “Gérard Genette” theory. The relation of its actors is expressed based on “Grimas” theory in final section and then the relation of these two elements is explained.